Gaat over de ervaring van de zuidvleugel als netwerklandschap, de nieuwe stations en de stedenbaan. Gezien met de blik voor een gemediatiseerd landschap;

Inleiding

Waar is hier? Zuidvleugel De stedenbaan en de nieuw te openen stations leggen nieuwe verbindingen in de Zuidvleugel; en verbinden verschillende plaatselijke karaktertrekken.

Hoe kijken we naar dit landschap?

We hebben sinds kort een caravan in het Groene Hart. We gaan er heen met de metro en de bus: Op zoek naar de Horizon. We kijken er naar het uitzicht, een veen landschap, boeren bedrijf in ruste, een natuurmonument. Ondertussen bellen we mobiel over een project in Hong Kong, middels Videoconferencing – Skype inclusief webcam. Op de website van het museum staan foto’s van de wolkenkrabber waarin de mensen zitten waarmee we nu praten. We zijn permanent bereikbaar, we worden gebeld over lopende projecten, door vrienden,

chatten en beantwoorden onze e-mails. Electronische ontmoetingen, die zich afspelen in een ongedefinieerd landschap, een soort electronische ruis. We weten van elkaar niet waar we zijn; het kan overal zijn...

Onderweg naar huis (in een historisch centrum) komen we langs een hele reeks Zuidvleugel non-places 1). Plaatsen met een transit karakter: shoppingmall, bushalte, parkeerplaats; stations. Op het perron stappen we uit: Wilhelminaplein. We zien onszelf terug op surveillance monitoren. Spitsuur. Het is druk. Metaal, roltrappen, spiegeling. Live, realtime; pre-recorded, re-loaded; we zien onszelf terug in een gemediatiseerde ruimte in een zappend netwerk landschap. Waar ben je nu?

ZAPSCAPE nodigt het publiek uit. niet om een een (historisch) perspectief te beves-tigen, maar om de blik, de perceptie op de huidige Zuidvleugel zichtbaar te maken.

\ZAPSCAPE verbindt met behulp van interactieve media beeldend de plaatsgebonden karaktertrekken van de Zuidvleugel. Om zo in het hoofd van de bewoners en gebruikers een dynamisch Zuidvleugel-portret op te roepen.

ZAPSCAPE bestaat uit twee ‘Ogen’. Het zijn twee ogen voor de Zuidvleugel, een gemediatiseerd netwerk-landschap. Via deze electronische ‘Ogen’ kunnen mensen èn landschappen elkaar ontmoeten. De ogen stellen in een tussengelegen database een complex landschap samen.

ZAPSCAPE Beschrijving De twee grote, ronde ‘Ogen’ staan op twee verschillende trein en metro stations in de  Zuidvleugel. Ze functioneren als surveillance–monitoren en -camera in EEN. De ogen kijken EN ze laten ons zien wat ze zien. Maar in plaats van ons onze ruimte te laten zien, wisselen de ‘Ogen’ beeldinformatie uit. Het ‘Oog’ op het ene station toont het perron van het andere station. En ze zijn niet in een hoek weggegwerkt, maar ze staan opzichtig op de perrons tussen de wachtende, haastende, pratende mensen.

Ontmoeting Stel, jij staat te wachten op het ene station en ik op het andere station. De ‘Ogen’ registreren jou op jouw station, en plaatsen jou in het beeld van mijn station. Mijn gezicht zie ik terug op jouw station. Op de monitoren zien we onze gezichten elkaar ontmoeten en versmelten. Je vraagt je af: waar ben ik? Touch me staat er op de ‘Ogen’. Ik kom nog dichterbij en raak je gezicht aan. Zodra ik je gezicht ‘aanraak’ openen zich ongekende mogelijkheden en een scala van landschappen. Het surveillance beeld gaat een eigen leven leiden en transformeert. We ontmoeten elkaar in een fantasma van vloeiende grenzen tussen de stations hier en daar, openbaar en privaat, Stenen muren en groen, tussen jouw en mijn herinneringen. We reizen samen grenzeloos door een morfing landscape van Zuidvleugel nonplaces, verbonden aan pre-precorded subtitles over ‘herinnerings-landschappen’, met interactieve live mixing van onze gezichten. Tot ik je weer loslaat – en we weer terug zijn op ons eigen perron. Vloeien. Mixen. Blenden. Zappen. ZAPSCAPE

ZAPSCAPE

WAAR

De ‘Ogen’ bevinden zich in op trein en metro stations. Ze  zijn mobiel en onderweg. Ze reizen door non-places van de Zuidvleugel, ze verblijven ergens alleen tijdelijk. Zo verbinden ze bijvoorbeeld het landelijke Treinstation Voorschoten, met het ondergrondse, metalen, met roltrappen omgeven Metrostation Wilhelminaplein in Rotterdam.

HOE

De ‘Ogen’ bestaan uit flatscreen monitoren met touchscreens en webcams. Door interactieve, online  video conferencing techniek zijn de twee ‘ogen’ met elkaar verbonden. Dit maakt communicatie mogelijk tussen mensen die hier onderweg zijn. De communicatie is deels live, deels van te voren geregisseerd.

Op het scherm van het ene ‘Oog’ kun je de ruimte zien waar het andere ‘Oog’ zich bevindt. Wanneer je dichter bij komt, wordt middels webcam jouw gezicht ook in die ruimte geprojecteerd. Je kijkt jezelf dan aan vanuit die andere ruimte. De mensen daar zien jou op hun ‘Oog’ verschijnen; en kijken ook naar jou. Zodra een van hen het andere ‘Oog’ nadert, kun je spelen met de tussen-ruimte. Je speelt door je eigen gezicht, of het gezicht van de ander, op het touchscreen aan te raken.

Je speelt met:

— Morfing Landscapes

— Pre-recorded subtitles

— Live gezichten mixen

Morfing Landscapes:

Zodra je het gezicht aanraakt, transformeert het perron; en zien ons samen op andere non-places en grensgbieden in de Zuidvleugel. Deze ‘nonplaces’ morfen: ze transformeren, een digitaal proces waarbij het ene beeld langzaam vervormt in het andere beeld. Meerdere landschappen worden zo verbonden tot  EEN transparant landschap, waar je gezichten samen door heen reizen.

Pre-recorded subtitles over ‘Herinnerings-landschappen’ Zodra je je eigen gezicht aanraakt roep je pre recorded, geschreven teksten op; uitspraken, beschrijvingen, verhalen van beowners in de Zuidvleugel over ‘herinnerings landschappen’. Deze teksten verschijnen onder jouw gezicht als subtitles. Ze verbinden zich aan jouw gezicht alsof het jouw tekst is, als performer in een film. Dit is op beide ‘Ogen’ zichtbaar.

Deze pre-recorded teksten komen uit interviews met bewoners uit de Zuidvleugel over de ervaring van een open, onbegrensde ruimte met de vraag: ‘Waar ligt jouw horizon?’ Wij selecteren korte scripts uit deze verhalen. Voor de interviews nodigen we mensen uit. We denken aan mensen die we ‘specialisten‘  noemen in de beleving van open ruimte:

— Asielzoekers, computer nerds, mensen uit de gevangenis.

— Mensen die geimmigreerd zijn vanuit open gebieden, zoals woestijn, gebergte.Veel mensen die in de Zuidvleugel wonen, herinneren zich hun oorspronkelijke horizon ergens anders. Wij denken dat al die mentale horizonnen ‘mengen’ met de landschapsbeelden hier. Dat onze collectieve, mentale landschapsbeelden gevoed worden door al die horizonnen van alle bewoners. Deze beelden verhouden zich in Zapscape tot het groen van de Zuidvleugel.

— Senioren die niet meer goed bewegen kunnen over hun herinnerings-landschappen.

— Schoolklassen (Het zou deel kunnen worden van een lespakket...)

— Studenten Koninklijke Acadamie Den Haag.

De subtitles worden opgeslagen in een online database en worden vandaaruit geactiveerd.

Interactief Archief

— Alle portretten verhalen en landschappen worden online in een database gearchiveerd.  Het levert een beeld archief op van bewoners met teksten over het landschap.

— Dit archief is ook online toegankelijk voor publiek; als een online community portret waar jezelf aan deel kunt nemen.

— In een uitgebreidere versie zou ZAPSCAPEde mogelijkheid bieden voor mensen om verhalen of foto’s achter te laten op een website middels een interactief archief.

Wanneer er langere tijd geen interactie is, verschijnen autoplay ontmoetingsbeelden die eerder plaatsgevonden hebben uit het archief.

Techniek:

Teksten en beelden zijn opgeslagen in een interactieve database die kan worden aangevuld; eventueel aangesloten op een website. De ‘Meetingscreens’ zijn online; indien op een non-place nodig, kan met WIFI gewerkt worden.

1) Marc Augé, in: ‘Non-Places introduction to an Anthropology of Supermodernity’: ‘The space of a non-place creates neither singular identity nor relations; only solitude and similitude.’ Kun je aan deze nog ongedefinieerde publieke ruimte een nieuwe sociale betekenis geven?

Gaat over de ervaring van de zuidvleugel als netwerklandschap, de nieuwe stations en de stedenbaan.

Gezien met de blik voor een gemediatiseerd landschap; Inleiding Waar is hier?